We’ve been waiting for you …

In Illinois staan geen bordjes langs de fietsroute zoals In Kansas en Missouri. Ik moet me beter voorbereiden en onderweg goed opletten.
Hoe ik vanuit het Super 8-hotel op de route moest komen, was me niet duidelijk. Ik vroeg aan de dame bij de receptie hoe ik in Goreville moest komen. Zij wist het ook niet en zocht het op. ‘You gotta take the Giant City Road. It starts right there and it’ll take you all the way to …’. Het was totaal de andere kant dan wat mijn Google Maps zei. Eerder had een dame me de totaal de verkeerde op gestuurd - ik besloot toch maar mijn Google Maps te volgen. Na kilometers fietsen kreeg ik door dat ik een hele lange U aan het maken was. Google maps geeft in Amerika fietsroutes aan die soms kilometers om zijn, omdat dat veiliger is.
Ik had wel moeten luisteren. 
Tien kilometer voor Chester tot aan de Mississippi-rivier was het vlak. Een heel fijn stukje fietsen naar Chester op de namiddag. Tot Eddyville was het weer heuvelachtig en sommige toppen zijn zo steil dat ik weer af moest stappen.
Gisteravond in Eddyville aangekomen. Ik had toen ik voorbij was de camping in Goreville gebeld. Een prachtige camping! Vooral trailers, campers en paarden die in kleine pens stonden. Het rook er naar paarden, mensen (waren er ook) reden op hun paarden over de camping. Tegen zonsondergang waren het vooral jonge meiden en jongens die over de camping paradeerden op hun viervoeter.
Ik verwachtte dat ik wakker zou blijven door de paarden en hun gehinnik, ze stonden aan twee kanten geen 10 meter van me vandaan, maar dat was niet zo. Ik heb één keer gehinnik gehoord en lekker geslapen.
Ik had de wekker om 7 uur gezet en toen onweerde en bliksemde het. Kon nog even blijven liggen. Om 10 voor 8 stond buurman Larry bij de tent. ‘Bo, are you awake?’
’Yes.’
’Shall I take you out for breakfast?’
’Yes, I’d like that.’
Voor het eerst sinds weken mezelf ‘s ochtends gewassen en om half negen zaten Larry en ik in Eddyville’s diner te ontbijten, terwijl het buiten nog steeds bliksemde, donderde en hel hard regende.
Larry was drie keer getrouwd geweest, had een zoon (Jacob) en was sinds kort met pensioen en moest met de nieuwe werkelijkheid zien om te gaan, het feit dat zijn zoon volwassen was, zijn eigen leven had, een goede baan en dat ze veel minder samen ondernamen. Na het ontbijt bood hij aan me naar Walmart te rijden, maar ik had niets nodig.
Het weerbericht was slecht tot tegen enen. 
Een hele leuke ochtend gehad.
De fiets en bagage in de pick up, naar de Garden of the Gods: een prachtige rotsformatie ontstaan door uitslijting door water vanaf 32miljoen jaar geleden. Door de regen kwam de damp uit de bergen. Indrukwekkende uitzichten.
Larry was aangenaam gezelschap. Hij heeft me om half 2 in zijn thuisstaat Kentucky afgezet. Het weer was opgeknapt.

Het stukje Kentucky wat ik tot nu toe gedaan heb is mooi! Glooiend, bochtige wegen, ik kan weer ver kijken. Gele velden, groene velden, bruine velden, ondergelopen velden; rood-witte schuurtjes, hoge molentjes, witte huizen op heuvels. In Dixon heb ik de telefoonnummers gebeld die ik had van mensen verbonden aan de First Baptist Church, waar fietsers mogen verblijven. Bij geen van de drie gehoor. Het is Memorial Day weekend, dus ik hield er rekening mee dat niemand bereikbaar was. Nou ja, ik kon altijd nog in het City Park in Sebree slapen.
Fietsend door Sebree, kwam ik langs de bewuste kerk. Terwijl ik het parkeerterrein opfietste, misschien was er nog dienst of dienst geweest en kon ik iemand spreken, ging aan de overkant van de straat de deur open:
‘Well hello-o-o! Come on in.’
’Good evening sir. Are you pastor Dylan?’, riep ik terug.
’Who’s asking?’
’My name is Bo.’
’That’s what I thought. Heard your message.’
Al roepend was ik de straat overgestoken en nu konden we normaal met elkaar praten.
’I’m Bob. We’ve been waiting for you. Come on in and join us for supper.’
Dat was met Nancy, Jamie, Curt ‘with a C’, Violet, Darlene, Tracer en Bob.
Bob en Violet, ik had bij beide ingesproken, was een stel op leeftijd, en dit was hun familie. Wat een geweldige aankomst in Sebree. Terwijl we zaten te eten, ging het weeralarm in het dorp en op onze telefoons af. Niet lang daarna begon het hard te regenen en te onweren. Toen het een uur later even droog was, bracht Bob me naar de kerk en vertelde waar ik kon slapen, douchen en kleren wassen. Hij gaf me ook een mini-boekje met bijbelteksten.
Allemaal gedaan inmiddels. Er zijn hier meer mensen, want de tornado-waarschuwingen blijven komen. Het zijn mensen uit de buurt die geen kelder onder hun huis hebben. De kerk heeft een hele grote kelder. Alles is hier. Wellicht blijven er meer slapen. We zitten met de volwassenen voor de tv. Er schijnen bij tornado’s in Texas 18 mensen omgekomen te zijn. De kinderen spelen pingpong of zitten op hun telefoon.