Virginia Peninsula met eindpunt Yorktown

Na de bergen richting Yorktown kon ik verder het natuurschoon in kijken. Ik fietste langs enorme velden. Soms met kilometers lange witte hekken of hekken gemaakt van dunne, in de lengte doormidden gezaagde boomstammen, eromheen. Dikke bomenrijen langs de wegen en fietspaden. Houten bruggen die je van ver hoort, omdat ze veel lawaai maken als er een auto overheen rijdt.
Hier is weinig wat niet gecultiveerd is. Vanaf Afton staan veel zogenaamde Historical Markers (borden met educatieve info) langs de weg over de geschiedenis vanaf begin 16de eeuw. Ik fiets langs richtigaanwijzers naar ‘Plantation … founded in …’.
Ik zie hier veel meer mensen met een donkere huidskleur dan in de gebieden waar ik eerder doorheen fietste. Het is heet in Virginia. Ik stel me voor dat duizenden tot slaaf gemaakten in die hitte hebben gewerkt en aan wie het te danken is dat het hier zo mooi en georganiseerd is.
De historical markers vertellen welke Europese landen elkaar eeuwen geleden bevochten op deze postzegel van het continent, wie de gezagvoerder was, wie z’n handtekening wanneer onder welk bestand zette, welk leger er destijds op het stuk grond kampeerde...
Ik lees niets over de 12,5 miljoen mensen uit Afrika gehaald om op de kantoen- en tabaksplantages te werken.
Ik lees ook niets over de Natives. Het leek de Europese bezetters een goed idee om hen op de plantages te laten werken. Dat was geen succes. De oorspronkelijke bewoners werden ziek en overleden aan de virussen die de Europeanen meebrachten.
Er zijn in dit gebied regelmatig gevechten geweest tussen de Powhatan en Europeanen. Onder Engelse kolonisatie werd het land afgenomen van de door ziekte en oorlog gedecimeerde Powhatanstammen.
Het assimilatiebeleid dat de bezetters later optuigden, werkte niet. Of juist wel.
Veel van de Natives die waren overgebleven, kozen er uiteindelijk voor naar de bergen en richting het westen te vertrekken.
Sinds ongeveer een halve eeuw zijn er door oorspronkelijke bewoners zelf-georganiseerde volksvertegenwoordiging en bestuursorganen, maar die worden niet altijd federaal erkend.

Het is zo heerlijk op een fietspad te fietsen! Er zijn richtingaanwijzers voor fietsers. Ik fiets langs mooie huizen en tuinen. Er zijn geen blaffende, jagende honden. Het is overal mooi, overal aangenaam.
Zou ik hier zo fijn fietsen als de geschiedenis vanaf 1600 niet had plaatsgevonden?
Zou ik hier dan überhaupt fietsen?

Ik heb op zaterdagochtend rustig aan gedaan in Glendale. Het was nog 90 kilometer naar Yorktown, ‘mostly flat’ volgens Google Maps en overwegend fietspad. Het zou een heerlijke laatste fietsdag worden.
Om iets voor half 10 zat ik op de fiets en drie kwartier later was ik al op het fietspad van de Colonial Parkway. Er fietsten meer, veel meer. Om half 12 stopte ik bij Culs Courthouse Grill in Charles City. Het fietsenrek stond vol met sportfietsen. Op het terras mensen in fietstenue. Daar moest ik bij!
De chicken strips waren lekker. Het was voor het eerst in vier dagen dat ik wat warms at. Ik verheugde me op het einde van de middag. Als ik in Yorktown was, zou ik mijn zus bellen. Zij was nu de Slachte Marathon aan het lopen en zou dan ook zo’n beetje klaar zijn.
Ik genoot van de bomen, de velden, de andere fietsers, het fietspad. De hele middag fietspad. Wat een rijkdom!

In Williamsburg kwam ik door de Duke of Gloucester Street. Downtown Williamsburg is een openluchtmuseum. Huizen, straten zijn in de stijl van de koloniale tijd van de 18de eeuw gelaten of gebracht. Er lopen mensen in kleding uit die tijd. Er rijden koetsen door de straat en geen auto’s. Williamsburg werd in 1632 gesticht als Middle Plantation tussen de James en de York River. Nadat het koloniale bestuur van Virginia in 1699 verplaatst was van Jamestown (Jamestown was voor de tweede keer door enorme branden getroffen - de eerste keer aangestoken, de tweede keer waarschijnlijk niet) naar Middle Plantation, werd de plaats hernoemd in Williamsburg, ter ere van de Engelse koning William III, ook wel bekend als Willem van Oranje. Tot 1780 bleef Williamsburg de hoofdstad van Virginia. Nu is dat Richmond.
Net buiten Williamsburg het bordje: ‘Yorktown 13 miles, 21 kilometers’.
Nog anderhalf uur.
Halverwege tussen Williamsburg en Yorktown komt de Colonial Parkway langs de enorme York River die uitmondt in de Atlantische Oceaan. Het werd er gelijk een paar graden koeler. Heerlijk. Aan de overkant, hoe is het mogelijk, Gloucester Point (vernoemd naar de Duke of Gloucester, zoon van king William III en Mary, die op 11-jarige leeftijd overleed. Het spreekt mij aan, omdat Mart en ik er wonen).
Dit was fijn uitrollen!
Bij het eindpunt, de enorme brug tussen Yorktown en Gloucester Point, was er geen fanfare. Ik vroeg ik me af wat de goede volgorde der dingen was en besloot me eerst te melden bij het loket voor de TransAm-fietsers in de county government office en daarna m’n zus te bellen. Een hoek van de entreehal van het gemeentehuis was volgeplakt met foto’s van eerder geslaagde soortgenoten. Er hingen souvernirfietsjes, mini-fietstruitjes en -tasjes.
‘Congratulátions! You did it! You did it! Amááázing! Let me register you.’ Terwijl ik het formulier invulde, herhaalde Cameron de opmerkingen in variaties. Daarna vroeg ze me wat ik kwijt wilde. Wat was opgevallen, wat was misgegaan, was ik fit gebleven, lukte het om op tijd slaapplaatsen te vinden, hoe deed ik dat, fietspech, teleurstellingen...???
Voelde ik me een half uur geleden mat en beduusd; ik knapte snel op met Cameron’s bewondering en vond het fijn mijn ervaringen te ventileren. Met een grote grijns liep ik naar buiten.
‘Did you just finish or are you about to …?’ De vrouwelijke helft van een ouder echtpaar wilde het weten. Ze woonden in Yorktown en wandelden elke zomer regelmatig naar het gemeentehuis, omdat ze het leuk vonden fietsers te zien komen en te vertrekken. 
‘… Let me take a picture. Do you mind? …’ Ik vroeg haar ook een paar foto’s met mijn toestel te maken.
Na bijna een half uur met Harriet en Eddy gepraat te hebben, een hartelijk afscheid en nog meer ‘…congrats…’, ‘… great achievement…’s, ‘… safe onward journey…’s, ging ik weer op het bankje bij de brug zitten. Nu zus bellen. Had ik me de hele middag op verheugd. 
Zo had het moeten gaan...

Drie kilometer na het bordje ‘Yorktown 13 miles, 21 kilometers’, was er een omleiding. Deze volgde ik als ‘law-abiding citizen’ en na een uur fietsen, stond ik onderaan de oprit van de enorm drukke interstate 64 met het bekende bordje dat het vanaf hier verboden was voor wandelaars, fietsers en trekkers. Even overwoog ik toch langs de interstate te fietsen. Ik had het zes jaar geleden immers ook gedaan, de route gaf het toen aan en het was best te doen voor 10 mijl.
Ik durfde niet. Het was er zó druk. Ik liep terug naar Highway 143, stak over en stapte weer op de fiets. 
Bij een woonwijk met een bewaakte ingang vroeg ik de wachtmeester of hij wist hoe ik met de fiets in Yorktown moest komen. Hij belde een collega. Ik moest over Busch Gardens Boulevard en Merrimack Trail. Aldus gedaan. Ik belandde wederom op de interstate. Kut!                       
Aan de overkant van de I64, bij de afrit stond een busje. Leek mij dat dat wegwerkers waren en die zouden het weten. Met het hart in de keel begon ik aan de oversteek. De automobilisten zouden natuurlijk agressief toeteren, uit het raam schreeuwen…  Was niet zo. De automobilist minderde vaart, lachte, knikte en wenkte dat ik door mocht lopen.

‘Sure, no problem’, zei de wegwerker toen vroeg of ik hem even mocht storen. Het busje had een kapotte koplamp. De eigenaar, geen wegwerker, was aan het verwisselen. Hij wist niet wat een goed alternatief voor fietsers was, wist wel van de omleiding en keek op z’n telefoon. Hij nam de tijd en het was mij niet duidelijk of hij tegen zichzelf praatte of tegen mij. ‘You could take … No, then you’ll probably … Maybe … Do you need to go to Yorktown or Jamestown? …Oh! …’.
Hij begon opnieuw.
Nog een keer 10 minuten later pakte hij zonder te vragen de telefoon uit mijn hand en zette de punten erin waar ik langs moest fietsen. ‘This should take you to Yorktown safely before it gets dark.’ 
Fijn.
Met het huilen zeer nader dan het lachen, ben ik een kilometer langs de I64 gelopen en eraf gegaan op het eerste punt dat meneer de niet-wegwerker in m’n telefoon had gezet. Ik kwam door buitenwijken van Williamsburg en begon op een gegeven moment dingen te herkennen: de brug, borden met ‘swimming and fishing prohibited’, de geur, het water. Hier was ik vanmiddag ook geweest. Het zal toch niet …
Jawel! Ik stond weer aan het begin van de Effing Detour!! Ik besloot om de borden heen te fietsen. Aan de weg was niets bijzonders te zien. Ook in de verte niet. Na een klein stukje fietsen, kwam langzaam een busje met zwaailichten dichterbij. Busje stopte. Ik stopte. Een rokende man op de bestuurdersstoel, hij was ‘the second man here’, vond dat ik wel door kon fietsen.
Om half zeven was ik in Yorktown.
Helemaal klaar was ik.
Het uitzicht over de York River op Gloucester Point was mooi. Terrasjes zaten vol, mensen paradeerden over straat, zwommen en speelden in het water...
Kleintje San Francisco, helemaal aan de andere kant van het land. 
Ik voelde… niets bijzonders. Zo moe, was ik.
Het was half 1 ‘s nachts in Nederland. Ik kon niet meer bellen.
Toen ik naar het motel fietste dat ik op het bankje bij de brug had geboekt, minderde een auto van achteren vaart en bleef naast mij rijden. Het raam ging open. ‘Hey, where you’re head’n?’ 
‘To the motel down the road. Just finished the TransAm, sir.’
’Wow! Congratulations!’ en hij trok op.