Nog net niet uit de Appalachen

Na Christiansburg was er een heus fietspad! Wel een kilometer of 15. Heerlijk! Het begon na de Walmart met de Huckleberry Trail, over het universiteitsterrein, door Blacksburg (leuk stadje) richting Catawba. Daar waren ook weer 76-bordjes. Die had ik een tijd gemist. 
In deze omgeving zie ik regelmatig racefietsers. Bij de eerste twee zei ik ‘Hoi’ en ‘Hallo’. Onbewust, omdat racefietsen zo Nederlands is. Later dacht ik, zou natuurlijk best kunnen. Laurens ten Dam en Thomas Dekker waren vorige week in Kentucky opgepakt, omdat ze ‘gay-like’ op een parkeerplaats stonden. Nu waren ze naar Virginia gekomen en kwam ik ze tegen op de 624. Óf de staat uitgezet, óf omdat Virginia ruimdenkender is. Ik heb de hele tocht precies twee regenboogvlaggen (een grote voor een huis en een hele kleine bij een kerk) gezien en dat was in Virgina. Even voor de zuiverheid, voor zover ik weet, zijn de Nederlandse proffietsers niet homoseksueel.
Alle racefietsers groeten enthousiast terug en sommigen roepen ‘Have a safe trip!’, ‘God bless!’, ‘Good luck!’, of iets anders aanmoedigends. Gezellig op de weg.
De 624 en 311 zijn mooi, rustig en afgelegen. En het was heet gisteren! Ik was door m’n water heen en zag het niet gebeuren dat ik snel op een plek zou komen waar ik water kon krijgen. Amechtig en uitgedroogd in de ditch, dat zag ik gebeuren. Op een gegeven moment zag ik een man in diezelfde greppel takken van een omgevallen boom op een pick-up gooien. Ik vroeg hem of hij wist hoever Catawba nog was. Zijn reactie was vragen waar ik vandaan kwam. ‘Ah, the country of The Diary of Anne Frank!’.  Meneer was acteur had ooit Otto Frank in een toneelstuk gespeeld. Naar Amsterdam en ‘the Echterhois’ stond nog op het lijstje. Hij bood aan even naar zijn huis aan het einde van de oprit te rijden om mijn flessen te vullen. We hebben eerst ons gesprek over racisme, vervolging, wat er tegenwoordig aan oorlogen in de wereld gaande is, afgemaakt. Zeg er gelijk bij, dat ik nooit het achterste van mijn tong laat zien. Even leuk contact en een aardig gesprekje met iemand, daar gaat het om (en om water). Heb niet de behoefte om mijn moeite met het beleid van Netan…, nee, ik ga het hier ook niet doen.
Op het moment dat ik met gevulde flessen op de fiets stapte, werd vanaf de andere kant ‘Hey, Bo!’ geroepen. Het lijkt Mathijs van Ronald en Miriam wel, dacht ik. Het was Bryan.
Ik had hem weken geleden in Farmington, in de fietsenwinkel ontmoet. Het lijkt Mathijs wel, dacht ik toen. Bryan en zijn vrouw hadden net hun huis in Farmington verkocht. Ze zouden overmorgen op het vliegtuig naar Washington, dan met openbaar vervoer naar Yorktown om samen de TransAm oost-west te fietsen. Hij had het al een paar keer eerder gedaan. Ook de wedstrijdrace jaren geleden. Die begint elk jaar 1 juni in Astoria aan de Stille Oceaan. Ik verwacht dat de eersten mij rond half juni inhalen. Bryan had het destijds in 24 dagen gedaan. Ongelooflijk.
We wisselden uit hoe het ons verging en daarna ging hij weer westwaarts en ik oostwaarts.

Sóóó, was ik blij met meneer ‘Frank’s’ water! Nog uren was er niets, behalve prachtige omgeving, heuvels, bergen, herten, vogels, nu en dan een auto (in deze omgeving veel minder pick-ups, maar vooral gewone auto’s, cabrio’s ook en heel nu en dan een elektrische auto), regelmatig een racefietser en een enkele ‘hiker’ (lange afstandsloper).
Ik kon in Troutville in het City park slapen. De code voor de douche was 1-2-3-4. Nou, dat is toch verwelkomend, of niet?! In het park was een verjaardagsfeestje gaande van lawaaikinderen en vier moeders die ook best’es een rondje zouden kunnen fietsen. Om 8 uur was het kinderfeestje afgelopen. Rust. Er waren nog drie hikers in het park.
Ik heb geslapen! Van 9 tot half 8. Wel een paar keer wakker. Om een uur of half 11 kwam er een trein door het dorp en de rails waren dichtbij, zo hoorde ik. Het waarschuwingssignaal, een luide toeter als treinen door bewoond gebied gaan, klonk heel in de verte toen ik de wagonnen nog heel dichtbij hoorde. Duurde bijna een half uur. Die trein moet heel lang geweest zijn.
Hoewel ik lang had geslapen, voelde ik me vanmorgen niet uitgerust. Mijn lijf was zwaar en met lichte tegenzin pakte ik vanmorgen de spullen bij elkaar en tuigde m’n fiets op. Ik heb geconstateerd dat mijn spieren aan hun max zitten. Ze worden niet meer dikker en sterker. Misschien is dit het moment om aan de steroïden te gaan. Is hier misschien nog gemakkelijker te krijgen dan fruit, suikervrij brood en gewone yoghurt ook. De Appalachen zijn me iets te machtig. In meerdere zinnen van het woord.

Toen ik de hikers vanmorgen gedag zwaaide, riep één van de hen waar ik from was. Hij reageerde op mijn antwoord, terwijl hij naar me toe rende. Ik kon niet goed verstaan wat hij zei, maar het klonk Nederlands. Even awkward en tegelijkertijd grappig toen we tegenover elkaar stonden. Ik vroeg in het Nederlands waar hij woonde en hij praatte, maar kon niet volgen wat hij zei. Tot ik door had dat hij helemaal niet Nederlands sprak. Hij was Schots en had een harde R en T. Behalve Schots was hij ook zeer enthousiast. Hij vertelde snel en gepassioneerd over de looptochten die hij in Amerika zou doen, nu de Appalachian Trail, en dat hij van zijn vrouw, over haar was hij ook heel enthousiast, 4 maanden mocht wegblijven.
Ik snap haar wel. Hij had een heel slecht gebit.

Het fietsen ging goed! Al vrij snel, zat ik er lekker in. Ik zit weer op Highway 11; hier heet die Lee Highway. Nadat ik vroeg in de middag met Mart had gebeld, ging het nog weer beter. Viel alles mee vandaag.
Morgen is het D-day. De laatste en steilste klim over de Blue Ridge Mountains. Van dat liedje van John Denver: Almost heaven, West-Virginia. Blue Ridge Mountain, Shenandoah River. Life is old there, older than the trees, younger than the mountains …
Dat is jammer. Als het leven ouder zou zijn dan de bergen, hoef ik er morgen niet overheen.
Misschien zijn ze morgen een beetje gezakt, de Blue Ridge Mountains.