Kentucky

Ik kwam een week geleden, op zondag 26 mei, over de Ohio-rivier Kentucky binnen. In en rond Marion wonen Amish. Zo’n twintig koetsen stonden in een keurige rij op het terrein bij een kerk. Ik zag ze de dagen erna nu en dan op de openbare weg. De mannen altijd een strohoed op, de dames een zwarte kap. Bij sommige Amish-families kan je fruit en groente kopen, zo hoorde ik van de locals in de supermarkt toen ik me beklaagde over het feit dat fruit moeilijk te krijgen is.
Kentucky is tot aan de Appalachen glooiend met lange, bochtige country roads. De glooiende heuvels schijnen in de lente lichtblauwkleurig gras te hebben, waaraan de staat zijn bijnaam "Bluegrass State" te danken heeft. In die weilanden staan groepen paarden, kuddes koeien, soms een groep geiten of alpaca’s. Of er liggen enorme rollen hooi op. Op veel erven lopen kippen los rond en zijn eieren te koop.
Vanuit de verte zag ik een keer een groot plastic opblaaszwembad met meerdere hele jonge kinderkoppies erin. Dacht ik. Toen ik dichterbij kwam, bleken het ganzen te zijn.

De oorspronkelijke bewoners van Kentucky waren uiteraard de Indianen. Rond 1650 leefden er verscheidene Indianenstammen: Shawnee, Chickasaw en Cherokee.
De eerste Europeanen arriveerden rond 1750 in Kentucky. Vanaf 1775 begonnen de blanke kolonisten kleine gemeenschappen in Kentucky te stichten. Tussen 1775 en 1782 is er veel gevochten tussen de oorspronkelijke bewoners en voormalige Europeanen.
Landbouw, vooral tabak en graan, werd de belangrijkste bron van inkomsten en beide worden nog steeds veel verbouwd.
Door de komst van de trein rond 1900, brachten kolenmijnen veel werkgelegenheid tot eind jaren '70. Na die tijd nam de industriële productie het over als grootste bron van inkomsten in Kentucky.
Kentucky ligt in wat bekend staat als de Upper South - het noordelijke Zuiden. Kentucky staat ook bekend om bourbon whiskey, paardenfokkerijen en Kentucky Fried Chicken (KFC).

Bovenstaande heb ik vooral van
http://www.allesamerika.com/kentucky.html#.
Er werd gevraagd om wat info over Kentucky en de staat is de aandacht ook waard. Vandaar deze korte ode aan de, tot nu toe, mooiste staat om doorheen te fietsen.

Is het alleen maar mooi? Nee!!
Ik zie hier veel Trump-support.
Ook, ik was gewaarschuwd, honden die luid blaffend en hard op me af rennen. Ik heb een blow horn, dog spray en advies gelezen over wat te doen en ik gebruik het allemaal. Het advies is van de fiets af te stappen en de hond luid en autoritair toe te roepen. Ik doe dat in het Fries (‘kuthûn!’), Nederlands (‘sodemieter op!’) en in het Engels (‘Sod off! Get some training, learn to behave!’). Doorelkaar. Als ze dan niet weggaan of teruggaan waar ze vandaan komen, gebruik ik mijn blow horn. Ik hoorde van andere fietsers dat dat helpt, dus ik heb naast aardbeien, mandarijnen, druiven en yoghurt, een paar dagen geleden ook een hoorn op gas bij de Walmart gekocht. Enorm lawaai maakt dat ding. Ik stop eerst een vinger in m’n oor en dan druk ik op de knop. Hérrie! De honden deinzen altijd achteruit. Als ze in de buurt blijven, spuit ik met hondenspray.
Tot nu toe heb ik de honden altijd van me af kunnen houden.
Een enkele keer roept de eigenaar: ‘They don’t bite!’
Dan wordt ik nóg giftiger!
Ik fiets hier, doe geen hond kwaad, maar móet van de fiets af, anders blijven ze me achterna rennen, weet ik uit ervaring. Sodemieter toch op met je ‘They don’t bite’!! Hou’em bij je!!
Ik roep dan ook terug: ‘It’s not being bitten that I worry about, sir/ma’am. But it happened three times the 1000 miles I cycled through your country that a dog was hit by a car while chasing me.’
Is niet waar; was één keer.
Wat ook minder leuk is: Hoe verder ik richting Virginia kom, hoe armoediger het is. Ik kom eigenlijk geen lieflijke, goed georganiseerde nederzettinkjes meer tegen. Ik las van de American Adventure Cycling Organisation dat slapen in city parks sinds jaren niet meer wordt toegestaan, omdat fietsen werden gestolen of omdat fietsers werden lastiggevallen.  
Ik zie veel vervallen huizen en mobile homes. De ramen zijn kapot en wel of niet dichtgeplakt of -getimmerd, de boel is verzakt of een deel ligt tegen de vlakte, er wordt van alles op het erf verzameld: auto’s, koelboxen, plastic bakken, pannen, ijzeren rekken enz, enz. Ik heb ook mobile homes gezien waar huisraad en troep tot boven deur- en raamkozijnen buiten op de porch lag.

Ik zie ook hele gezellige porches. Met lichtjes, leuke meubeltjes, planten, muziek, klingelbelletjes, schilderijtjes …
Vanmorgen was een oud, krom vrouwtje haar porch aan het stofzuigen. Ik heb een paar porches later aan een meneer die in de tuin liep, of ik een foto mocht maken. Vond hij geen probleem. Vrouw kwam erbij. ‘Yes, we take pride in our porches.’

Ik fiets sinds eergisteren in de Appalachen. Gisteravond op de camping in Buckhorn kwam ik drie lange afstandfietsers tegen: Mike, Brad en Marijn. Marijn komt uit Haarlem en fietst 5 maanden door de VS. Ze fietsen momenteel met z’n drieën. Zij hebben de bergen gehad! Marijn zei dat de Appalachen vanaf de andere kant steiler zijn. Zal zo zijn, ik ben helemaal kapot! 
Ik ben nu in de kerk in Hindman waar Mike, Brad en Marijn eergisteren sliepen. Brad zei dat hij de wc goed had schoongemaakt.
Dave, die me binnenliet, vertelde dat dit lager gelegen deel van het stadje op 28 juli 2022 met slecht weer is ondergelopen en dat er toen 17 doden zijn gevallen. Hij wees de schade aan de gevel en raamposten aan.
Ik mag alles gebruiken en opeten. De koelkast stinkt alsof er een oud lijk in ligt.
Hoewel ik me hier niet helemaal prettig voel, blijf ik hier toch maar twee nachtjes, denk ik. Dat mocht, ‘Yes, we’re happy to have you.’ De douche is fijn, er is koffie, een wasmachine en de nieuwe kerk is hier vlakbij op de heuvel. Daar ga ik morgen naartoe en dan zal ik vast aardige mensen spreken, waardoor ik me wat thuizer voel.