Niet echt een dag …

Ik was gewaarschuwd voor de criminaliteit in Carbondale. Ben er nu een paar uur, heb een flink deel van de stad doorkruist en het is op mij niet intimiderend of onveilig overgekomen. Misschien net ‘de goede plekken’  gemist.
De uitdaging voor vandaag was de 12 mijl over de drukke highway 3 niet te hoeven fietsen. Ik had gelezen dat die gevaarlijk is en eenmaal in Chester kon ik dat bevestigen! In deze omgeving wordt kool gedolven en heen en weer gereden door enorme vrachtwagens op een smalle weg waar hard gereden wordt. 
Ik ben vanochtend naar de Casey’s (benzinepompstation met winkeltje - keten in de USA) aan State Street gegaan en heb de manager gevraagd of ik aan pick-up-chauffeurs mocht aanspreken en te vragen of ze eventueel over Highway 3 naar het zuiden gingen en of ik dan een stukje mee mocht. Dacht mocht, zolang ik buiten bleef.
De eerste man die ik vroeg, reageerde heel vriendelijk en bleef vriendelijk vertellen waar de Highway 3 was en hoe ik, nog steeds heel vriendelijk, daar moest komen. Dat vroeg ik niet!
De tweede ging een andere kant op.
De derde zei: ‘Hold on. Be right back.’ en reed weg.
Terwijl ik bleef vragen, probeerde ik Uber en een taxiservice, maar beide waren in mijlen omtrek niet beschikbaar.
Na drie kwartier had ik schoon genoeg van mezelf. Ik stapte op de fiets en reed een stukje langs de drukke State Street. Twee mannen zetten spullen uit een garage aan de weg. Ze zagen er (ook) vriendelijk, en standaard-Amerikaans uit. Ik legde hen mijn uitdaging voor en vroeg of ze iemand kenden die mij met een pick-up 12 mijl richting Murphysboro zou willen brengen. Ik zou betalen, uiteraard. ‘I would do it, had I the time’, zei de ene. De andere verwees me naar de kerk een paar mijl terug. Daar had ik geen fiducie in. Ik bedankte hartelijk en fietste door. Het eerste stukje op de 3 ging nog wel, want er was een voetpad. Al zat die vol gaten, er was in ieder geval afstand tussen mij en de trucks. Na 2 mijl hield het voetpad op.
Het was 10 uur en rustig op de weg. Dit kan, dacht ik.
Na één passerende vrachtwagen vol kolen veranderde ik van gedachten.
Aan de overkant van de weg was een autogarage. Ik ben naar binnen gelopen en heb dezelfde vraag gesteld. Tony en Diana, eigenaren, reageerden hartelijk en waren het er helemaal mee eens dat Highway 3 onverantwoord was om te fietsen.
‘Not that busy, are we, hon? This will be our 10 o’clock break then. No, we don’t want your money.’ Tony en Diana kwamen overeen dat Diana mij zou brengen. Diana was belangstellend, open en had iets ontwapenends met haar hese stem, haar snelle praten en haar hoge giecheltje. Het was gezellig bij haar in de auto. ‘Ah, you know what, I’ll drop you off in Carbondale.’
Ik heb niet tegengesputterd.
In Carbondale stopten we op een parkeerterrein van een strip (rij winkels) en bedankte ik haar meerdere keren. Ze wilde mijn geld niet hebben. Terwijl ze uitstapte en naar de achterkant van de auto liep, liet ik het achter in één van de cupholders. Toen mijn fiets en tassen in het gras lagen en ze weer instapte, viste ze het eruit met ‘Don’t you dare!’, gaf het me met een knuffel terug en reed weg.
Het waaide hard in Carbondale, het regende en de lucht was donker. Precies in het gebied waar ik doorheen moest fietsen waren weather alerts: 75% kans op zware stormen met onweer, hagel en harde wind. Ik durfde het niet aan en heb een groot deel van de stad doorkruist op zoek naar een betaalbaar hotel. Toen ik goed en wel was ingecheckt om 3 uur, was de lucht blauw.
Niet echt een dag om als echte fietser voor de dag mee te komen.

Chester, waar ik gisteravond aankwam, ligt aan de oostkant van de Mississippi. Die rivier is samen met de Missouri de grootste rivier van Noord-Amerika. In dit gebied is het de grens tussen Missouri en Illinois.
Chester is Popeye-stad. De bedenker, Elzie Crisler Segar, komt er vandaan. Er staan in Chester vijftien verschillende Popeye-beelden.
Het is dit weekend Memorial Day (MD)-weekend. De meest algemene uitleg is dat degenen herdacht en geëerd worden die zijn gevallen tijdens hun militaire dienst. Er zijn er ook die deze dag alleen de soldaten van de Civil War en de eerste wereldoorlog herdenken.
Een van de eerste MD-vieringen zou in mei in 1865 zijn van pas bevrijde slaven.
Dat het eind mei is, wordt wel toegeschreven aan generaal John A. Logan, die stelde dat 30 mei een datum was waar nog niet een significant moment in of van een oorlog aanhing. Generaal Alexander Logan staat in dit gebied regelmatig aangeplakt. Hij was hier minister in de 19de eeuw en zat later in de landelijke politiek. 
De vlaggen hangen die dag tot 12 uur ‘s middags halfstok. Sinds 2000 is er op de maandag om 3 uur een minuut stilte: The National Moment of Remembrance. Ik zal eraan denken als ik maandag op de fiets zit.
Op het Amerikaanse journaal wordt aangegeven wanneer het beste met de auto gereisd kan worden. Er wordt grote drukte op de wegen verwacht zaterdag en zondag. Er worden voor zondag weather alerts uitgegeven en mogelijk worden vluchten geannuleerd of vertrekken ze met vertraging.
Morgen wordt het goed fietsweer. Nog 1846 kilometer.

Net een tornado-alert op mijn telefoon.