Toppen zat en Richard

Ik ben de Ozarks achter me gelaten. Yeaeaeah!!! Er kwam geen einde aan die toppen. Het kan niet anders dan dat de Ozarks een gebergte is dat snel de hoogte in gaat en gemiddeld lang hoog blijft met een flinke deviatie. Ook vandaag ben ik weer een paar keer van de fiets afgestapt.
Op een gegeven moment werd het vlak en bleef het vlak. Ik kon het haast niet geloven.
Ik had me een indrukwekkende, intense voorstelling gemaakt van het oversteken van de Mississippi, maar dat werd overschaduwd door bang zijn op de smalle brug over de rivier naar Illinois met veel verkeer. Op een gegeven moment is een auto met alarmlichten aan achter mij blijven rijden tot we over de brug waren.
Nu in Chester, Popeye-stad. Zit te eten bij het Eagles clubhuis. 
Richard en Pete waren er net ook. Richard komt uit Almelo. Hij fietst de TransAm naar het westen. Onderweg is hij Pete uit Alaska tegengekomen en nu fietsten ze samen. Richard is flink gebeten door een hond. Bij iemand in huis nota bene! Hij had een lift gekregen van een local in de buurt van Yorktown, zijn startpunt, omdat er een omleiding was. De samaritaan had hem voor een kopje koffie uitgenodigd en toen is hij gebeten door één van de huishonden. De eigenaar heeft zich vervolgens drie dagen over Richard ontfermt. Eerste hulp, ziekenhuis, antibiotica en slaapplek. Richard was nog niet begonnen of hij lag 5 dagen achter op schema. Hij heeft er nog steeds last van.
Hier in Chester lig ik in een shack, een hok. Ik heb het even uitgeveegd. Het moet maar. De douche was prima en het is hier gezellig. Nu Metallica met ‘Whisky in the jar’. Wereldnummer.
Het fietshostel van afgelopen nacht was boven verwachting. Keurig aangeharkt stadje, Farmington.  Heb de fiets laten nakijken bij de TransAm fietswinkel en ben uur of 11 weggefietst. Toen werd het droog.
Belde Mart en liet hem weten dat ik de Ozarks spuugzat was. Hij vond dat ik nog monter klonk voor iemand die dagen heuvel op en heuvel af had gedaan en er nu klaar mee was. ‘Ik heb geen keus, hèh!’, zei ik.
‘Je hebt altijd een keus.’
‘Nou weet je, ik heb momenteel een vrij overzichtelijk leven. Ik wordt ‘s ochtends wakker, fiets een stukje, moet op de middag bedenken waar ik terecht kom en slaapplaats regelen en de volgende dag weer hetzelfde.’
’Je kan ook gewoon bij mij blijven! Heb je altijd slaapplaats. Hoef je niet eens voor te fietsen! Kan je gewoon op de bank blijven zitten.’
Ik moest hard lachen. Zo lief, die Mart.
Ik las net dat TransAm fietsers de Appalachen zwaarder vinden dan de Rocky’s. De Rocky Mountains zijn hoger, maar de Appalachen zijn grilliger en steiler. Richard zei ook dat hij het zwaar had gehad in de Appalachen. Daar kan ik nog even tegenaan kijken. Voorlopig is het weer vlak, kan ik weer zingen onder het fietsen en zal de uitdaging blijven honden van het lijf te houden. Tips welkom.