Highway 84 E, ‘Do you drink tea?’

In Falls of Rough is een immens park met een hotel, cabins, golfvelden, speeltuinen en een vliegstrip. Ik heb op 10 meter afstand ervan geslapen. Ik mocht de douche bestemd voor piloten gebruiken. Om half negen, ik had net m’n tent opgezet, kwam er een rode pick-up truck het parkeerterrein op, er stapten vier lawaaiïge mensen uit, ze stapten in de helikopter en vlogen over m’n hoofd weg. Dat is het enige wat daar gevlogen heeft in de 13 uur dat ik daar was. De helikopter met lawaaimensen is ook niet teruggekomen.
Ik had moeite op gang te komen vanmorgen. Mijn benen waren zwaar. Ik had gisteren aan het einde van de dag nog een paar lange hellingen gehad.
En ik heb fruit nodig. Dat is hier zo moeilijk te krijgen! Dat laat ik ook weten aan het personeel van de convenience stores en de Dollar Generals (veel). In Utica wees een verkoopster naar de bananen. Die waren bruin en zacht.
Ik ga me een beetje ergeren aan de dikke tot veel te dikke Amerikanen die koekjes, fris en chips kopen, onderweg naar hun auto de verpakking al open hebben en al kauwend moeizaam in hun voertuig klimmen en wegrijden. Zouden ze erover nadenken? Zouden ze wat denken als ik vraag waar de  ‘produce section’ is, waar ik ‘hand fruit and vegetables’ kan vinden, waarvan ik weet dat het er niet is, want ik heb al rondgekeken, maar ik wil een punt maken?
Er wonen in dit gebied Amish en de Amish die ik gezien heb, zijn allemaal slank. Die verbouwen hun eigen eten. Zouden hun landgenoten verbanden leggen …?
Pure projectie hoor. Ik wordt aanmatigend, krijg missie-neigingen (naar en fout, ik weet het), omdat ik niet kan krijgen wat ik wil.
Ik ontmoette vanmorgen een soortgenoot uit Kerkrade. Ik deelde mijn frustratie. Hij herkende het en zei: ‘Ik neem het zoals het is.’ Hij vertelde over meerdere dingen hoe hij ze doet en had op allerlei vlakken advies.                           
Hij fietste het liefst alleen.
Ik ook. 

Vanmiddag fijn gefietst. Over de 84 East tottie niet verder gaat. Glooiend, velden in allerlei kleuren, de bewolking erboven, grote rollen hooi … Mooi.
In Kentucky zijn veel nederzettinkjes. Om de 10 kilometer kom ik wel een dorpje tegen. Heel vaak staat er niet eens een naambordje en is er niets te krijgen, maar tientallen kilometers niets heb ik hier nog niet meegemaakt.
Ik ben nu op een camping net buiten Hodgenville, de geboorteplaats van Abraham Lincoln en er wordt geclaimd dat hij op dit grondgebied is geboren en getogen. Hodgenville leek gezellig toen ik er in de namiddag per ongeluk doorheen fietste (camping was andere kant op). Er was een rotonde downtown en daaromheen winkeltjes en horeca. Foto’s houden we tegoed.
Op het stoeppad bekeek ik mijn kaart.
‘Hey! Do you drink tea?’, werd er vanuit een auto geroepen. Een kort moment was ik trots en dacht goed ingeburgerd te zijn in Innsworth. Het is al aan me te zien!
De roepende chauffeur trok zich niets aan van het getoeter achter hem hield een flesje ijsthee uit het raam. Ik rende naar zijn auto en pakte het aan. Heerlijk koel, was het. 'Now you have a blessed day!'. Hij mopperde op de toeterende autobestuurder achter hem en reed door.