He doesn’t like people

De kamer in de kerk van Hartville was boven. Pastor Gary had in de namiddag de airco aangezet, maar die had zo’n lawaai, dus uitgezet toen ik wilde slapen. Het werd snel weer warm. Toen ik het licht uitdeed, was het aardedonker in de kamer. Ik heb het licht op de gang maar aangedaan. Onder de deur kwam wat licht door, waardoor ik me kon oriënteren.
Elke avond als ik in m’n tent kruip, lig ik een half uur geconcentreerd naar geluiden te luisteren. De meeste geluiden zijn te plaatsen: verkeer - hoe auto’s en groter verkeer over de wegen rond city parks naderen en doorrijden waarna het geluid wegsterft, blaffende honden, stemmen, het geluid van een schommel die piept …
In de kerkslaapkamer deed ik dat ook. Ik hoorde auto’s op afstand. Ik hoorde onregelmatig getik. Ik kon me voorstellen dat het een dikke vlieg was die steeds ergens tegenaan vloog. Nu en dan hoorde ik ook wat gekraak. Misschien dat dat de werking van het materiaal, het gebouw, was. Het was overdag 35 graden geweest, nu koelde het af.
Ik ben aanvankelijk in een lichte slaap gevallen en werd nog een paar keer wakker, omdat ik het getik weer hoorde. Na even goed luisteren en besluiten dat het niet bedreigend kon zijn, viel ik weer in slaap.
Om half drie moest ik naar het toilet. Die was beneden. Er hoefden geen lichten aan, want op het parkeerterrein stond een grote lantaarnpaal die de lange gang een oranje gloed gaf. Ik inspecteerde het parkeerterrein. Niets. Alleen een kat die op het beton lag.
Toen ik weer in bed lag, hoorde ik een auto die niet doorreed en vrij dichtbij moest zijn. Ik hoorde een portier opengaan. Niet dichtgaan. Ik hoorde de grote deur aan het einde van de lange gang langzaam opengaan en zachtjes dichtgaan. Iemand hield’em tegen om te voorkomen dattie harder dicht zou slaan. Een kwartier lang hoorde ik niets. Ik vroeg me af wat iemand om half 3 ‘s nachts in de kerk deed. Misschien was degene iets vergeten, maar zou je dan midden in de nacht terug komen? Leek me onwaarschijnlijk. Misschien was er een melding geweest. 
Plotseling hoorde ik voetstappen op de trap naar de slaapkamer. Het waren rustige voetstappen, regelmatige voetstappen. Degene moest weten dat hier nog een kamer was. Er werd geprobeerd de slaapkamerdeur te openen. Dat lukte niet, want die kon op slot en dat had ik gedaan. Aan de andere kant van de deur was het even stil en toen klonken rustige, regelmatige voetstappen naar beneden. Niet lang daarna hoorde ik de keukenkastjes open en dichtslaan. Nu werd er geen moeite genomen om zachtjes te doen. Ik ging tellen hoevaak deurtjes dicht werden geslagen. 3, 4, 5, 6, 7 … Toen hield het op.
Niet lang daarna hoorde ik weer de rustige, regelmatige voetstappen op de trap …

Is niet waar, hoor, wat hierboven staat. Zijn van die dingen die ik dan bedenk, terwijl ik alleen in een grote kerk lig.
Ik heb best goed geslapen en vanochtend verse koffie gezet.
Om een uur of 9 fietste ik Hartville uit. Nog maar net, mijl of 5, buiten het dorp, werd ik vanuit een goed onderhouden tuin aangeroepen door Dave, zo vernam ik later.
‘Hey, where you’re head’n?’ ik vertelde dat ik hoopte Summersville te halen. Dave vertelde dat er nog pittige hellingen zouden komen, maar in Summersville zou ik dan ook op het hoogste punt zijn. Hij vertelde dat hij al eens fietsende dame van de weg had gehaald. Het was vreselijk slecht weer en hij was haar eerst voorbij gereden ‘… but God sent me back. My wife too!’ De dame was zo blij geweest met de hulp en Dave en zijn vrouw hadden het heel leuk gevonden dat ze een nachtje bij hen had gelogeerd.

Voorbij Houston, vond ik het toch wat een, laat ik zeggen, een duistere hoek. Het begon toen ik een rode pick-up zag rijden met de vlag van de geconfedereerde staten: witte sterren in een blauw kruis op een rode achtergrond. Later zag ik op een erf een versleten vlag met: Since 1774 our … wat daarna kwam, kon ik niet lezen. Ook zag ik veel Trump-support. Het zou zo zijn dat in de Ozarks de heropkomst van de Ku klux Klan tussen de eerste en tweede wereldoorlog was. Of dat hier is, de Ozarks is een uitgestrekt gebied, weet ik niet, maar ik moest eraan denken toen ik de vlaggen en de uitingen van patriottisme zag.
In Summersville logeer ik in een cabin. Ik had in Houston met de gastvrouw gebeld en ze had me het adres gegeven. Ik klopte bij het verkeerde huis aan. Achter de hordeur een dame van mijn leeftijd en een enorme hond, die enorm blafte. ‘He doesn’t like people.’ Ik herhaalde het verbaasd, perplex bijna. Zie je wel!, dacht ik, toen ik terug naar mijn fiets liep.
Door het dorp fietsend op zoek naar het juiste huis, kwam ik een Amish-familie in koets met paard tegen. Ik gaf hen voorrang en ze zwaaiden hartelijk. Mijn donkere gevoelens over dit deel van Missouri klaarden wat op.
De cabin is heel schattig. Ik zag net een hert lopen op nog geen 10 meter afstand van mijn raam. Rita, de gastvrouw, is aardig. Ik heb niet met haar gedeeld wat mijn bevindingen onderweg waren.