Pinksterzondag

Vanochtend om 10 uur uit Fair Grove vertrokken. Toen ik aan het inpakken was, was naast het park een buitendienst. De voorganger had een grote cowboyhoed op.
Hoewel ik met mezelf had afgesproken dat ik voortaan een uur eerder op zou staan, had ik dat voor vandaag nog even uitgesteld, want Fair Grove heeft een Subway en die was vanaf half 10 open. Ik had zin in een footlong met een dikke laag tonijn als ontbijt. Stipt om half tien stond ik met m’n neus tegen het glas voor de deur. De Subway was leeg en dicht. Gedesillusioneerd naar de supermarkt voor brood en kaas. Goudse kaas. Bij de Kum&Go was verse koffie vertelden ze me daar. Een meneer die zijn koffie aan het afrekenen was, vroeg waarvandaan ik gefietst had en waar de reis naartoe ging. Ondertussen rekende hij ook mijn koffie af.
Gisteren zo’n 70 mijl gefietst door het begin van de Ozarks. Ik had in Walnut Grove de keus gemaakt om door te fietsen, want het was nog maar 2 uur ‘s middags. Gevallen, twee keer afgestapt, omdat ik de heuvel niet opkwam, om moeten fietsen door gravel, omdat een weg was afgesloten, en verkeerd gefietst, waardoor ik op een drukke highway terecht kwam. Toen ik dat echt niet meer durfde, ben ik een zijweg ingeslagen en heb twee mannen met baarden en ‘USA for the brave and the strong’ op het shirt gevraagd hoe ik in Fair Grove moest komen. Ik had in Walnut Grove gebeld of en waar ik de tent op mocht zetten. De code voor de douche was 7741. De vriendelijkheid aan de telefoon en het vooruitzicht van een douche heeft me op de been gehouden. Ik was om 7 uur in Fair Grove.
Vanwege temperatuur en luchtvochtigheid, fietste ik rustig als ik het me kon permitteren. Als ik achterna gezeten werd door honden, fietste ik zo hard ik kan.
Vandaag is dat anders. Ik luister goed naar mijn lichaam en zet niet meer aan als ik honden zie en hoor. Ik kan me voorstellen dat ik bevangen word door de hitte en dat risico wil ik niet lopen. Ik fiets met langen mouwen en met lange broek. Dat had ik eergisteren bedacht, omdat mijn benen verbrand waren. Ik was bang dat ik met broek akelig zou worden van de warmte, maar dat valt mee. Tuurlijk, ik zou ook liever als een echte fietsbabe, egaal bruin, in felgekleurde mouwloze top en in hippe korte fietsbroek door Missouri fietsen, maar nee, het ziet er niet uit. Armen en benen bedekt, een oud shirt van Mart verknipt en die heb ik onder mijn helm, zodat hals, oren en voorhoofd tegen de zon beschermd zijn en witte vegen over m’n gezicht van een dikke laag zonnecrême.
Waarschijnlijk zou ik het naar de 45 mijl naar Hartville voor gezien houden. Het is tenslotte zondag. Misschien kon ik vanavond nog ergens een pinksterdienst meevieren.
Het was zwaar, maar te doen. Als de heuvel te stijl is, stap ik af. Drie keer gebeurd vandaag. Ik drink veel. 
Ik had gelezen dat ik in Hartville de tent op het erf van het gerechtsgebouw mocht opzetten. Ik had in Marshfield Sheriff geprobeerd te bereiken en ingesproken. Eenmaal in Hartville in een convenience store gevraagd waar dat zou zijn. Dat kwam hen niet bekend voor. Maar in het park bij de rivier waren vaker fietsers die hun tent opzetten. Er waren wc’s. Mooi daar, bij de rivier! Het is de Woods Fork Gasconade River. Nadat ik naar het toilet geweest was, liep ik naar een meneer en zijn zoontje. Ik stelde me voor en ‘Don’t wanna impose on you, but …’ legde uit dat ik mijn tent hier op zou zetten later vandaag. De goedlachse man vond het helemaal prima. ik vroeg hem of hij ‘local’ was. Nee, hij woonde in Fair Grove. Hij vond het een ‘I can’t belie-ie-ieve this’ dat ik daarvandaan was komen fietsen. Niet vanwege de prestatie, maar vanwege het toeval. Hij kende Hartville redelijk goed. Ik vroeg hem of hij wist of er vandaag nog een pinksterdienst in Hartville was. Hij begon nog harder te lachten. ‘Yeah, right up the road. I’m the pastor! You’re most welcome. Join us for a meal, after that there’s worship. There is a bedroom where you can stay.’ Ik noemde het een toeval te mooi om waar te zijn. Volgens Pastor Gary was het de hand van God. Lekker gegeten, gezellig gegeten, swingende liederen gezongen in de kerk en nagepraat. Nu is iedereen weg en zit ik buiten op de warme trap.

Zes jaar geleden ben ik vanuit Canada op de TransAmerican Bicycle Trail begonnen. Die gaat vanuit Astoria aan de westkust naar Yorktown aan de oostkust. Ik heb hem toen tot de helft gefietst. Op de helft woont Yoka. In 2020 wilde ik de tocht afmaken. Ik had weer onbetaald verlof aangevraagd, maar toen kwam Covid. Het plan ging van me afstaan. Het kwam weer op, omdat ik graag weer naar Amerika wilde. Yoka werd 50 en haar middelste dochter zou afstuderen en daar wilde ik bij zijn.
Nu ben ik dus begonnen aan de tweede helft van de TransAmerican Bicycle Trail. Net als 6 jaar geleden ongeveer 2700 kilometer. De eerste 500 naar Yorktown zitten er op.
Het is donker nu. Ik ga gezegend m’n bed in.